Hier een gedeelte van het artikel dat op 20 oktober 2010 in de Volkskrant verscheen:
Op 1 oktober benoemde het kabinet de Brabantse provinciebestuurder Onno Hoes (VVD, 49), man van tv-presentator Albert Verlinde, tot burgemeester van Maastricht. Vijf dagen later maakte zijn zwager Antonie Kamerling een einde aan zijn leven. ‘Het was heel bizar wat zich in die week voltrok’, zegt de afzwaaiende gedeputeerde op het Brabantse provinciehuis in Den Bosch. ‘Mensen waren nog bezig me te feliciteren en kaarten en bloemen te sturen, en opeens belt mijn zusje Isa op woensdagavond: Antonie heeft er een einde aan gemaakt.’
Het hele land was geschokt over zijn dood, u maakte het van zeer dichtbij mee.
‘We zijn natuurlijk op stel en sprong die kant opgegaan en hebben Isa en de twee kinderen zo goed mogelijk opgevangen. De rest van de week hebben we met de families doorgebracht. Mijn zusje heeft vrede met de keus die hij heeft gemaakt. Want ze wist dat er geen andere uitweg was. Dat klinkt misschien heel hard voor buitenstaanders. Maar met manische depressiviteit is het meestal onontkoombaar. Dan gebeurt het vroeg of laat. Was het niet deze week gebeurd, dan misschien over een jaar.
‘Het rare is dat dingen die wij in de familiekring meemaken, meteen landelijk nieuws zijn en voor een groot publiek zichtbaar. We wisten die avond: dit is de laatste avond in de kleine sfeer. Niemand wist het toen nog. De volgende ochtend werden programma’s onderbroken: breaking news: Antonie Kamerling overleden. Dat is heel vreemd. Wij zijn in kleine kring dingen aan het regelen, omdat een lid van de familie is overleden. En op hetzelfde moment gaan de beelden over Antonie heel Nederland door. Dat is heel dubbel.’
Hadden jullie het zien aankomen?
‘Het was niet honderd procent een verrassing. Hij had geen briefje neergelegd: op dat tijdstip doe ik het op die en die manier. Zo was het niet. Maar er zat wel een zeker patroon in. Dat heb je bij deze ziekte. Als je manisch depressief bent, zijn het de toppen en de dalen, en die zijn altijd heel heftig. Als hij een nieuwe rol kreeg of een nummer 1-hit had, dan werd hij enorm omhoog getrokken. Maar daarna duikelde hij ook even diep naar beneden.
‘Dat merkte je wel als hij met Isa en de kinderen op bezoek was en we tot in de nachtelijke uren aan het borrelen waren. We kenden hem door en door. Maar je denkt er gewoon niet aan dat het op deze manier zou eindigen. Het blijft natuurlijk doodzonde. Dan zie je hem daar liggen in die kist en dan denk je godver¿ - oh, dat mag ik niet zeggen. Maar je staat wel te vloeken: waarom? Had het echt niet anders gekund? Ik weet het, het had niet anders gekund. Daar ben ik bijna van overtuigd. Maar het is zo zonde.
‘Hij heeft wel een briefje achtergelaten. Het was een bewuste keus. Het was dus niet van: ik doe het nu opeens. Dat was veel moeilijker te accepteren geweest. Dit was een weloverwogen besluit.’
Ingezonden brief Werner Reinhardt:
In dit interview met Onno Hoes als nieuwbenoemde burgemeester van Maastricht
vertelt deze over de zelfdoding van zijn zwager Antonie Kamerling .
Deze toch niet onbelangrijke ‘gezagsdrager’ doet daarbij een aantal uitspraken over
manische depressie die mij als ervaringdeskundige en lid van de VMDB (Manisch Depressieven en Betrokkenen) versteld doet staan.
Het zijn woorden die ik m.i. voor lotgenoten en hun families, mensen in die onder
deze geestelijke ziekte gebukt gaan, ronduit gevaarlijk kunnen zijn.
Ik zal uitleggen waarom.
De heer Hoes spreekt hier als direct betrokkene maar ondeskundige een bijna
‘doodsoordeel’ uit over mensen die kampen met chronische (manische) depressie.
Zijn woorden komen op mij als ervaringsdeskundige en deskundige als kil en stuitend
over. Uiteraard bedoelt hij het tegendeel. DAT maakt zijn opmerkingen volgens mij
alleen maar ‘ernstiger’ en potentieel gevaarlijker als het de ogen en oren van mensen
bereikt die in de gevarenzone verkeren.
De interviewer :
‘Het hele land was geschokt over zijn dood, u maakte het van zeer dichtbij mee”
Onno Hoes :
‘Mijn zusje heeft vrede met de keus die hij heeft gemaakt. Want ze wist dat er geen andere uitweg was.’
Waarom formuleert zo een verstandige man die op zo publieke plek zit niet wat voorzichtiger? Bijvoorbeeld : ‘Mijn zusje wist het ook niet meer, zij stond onmachtig tegenover zijn ziekte en het lijden van haar geliefde man …”
Hoes vervolgt :
‘Dat klinkt misschien heel hard voor buitenstaanders. Maar met manische depressiviteit is het meestal heel onomkombaar.’
Hoezo onomkombaar ? Of bedoelt hij onomkeerbaar ? Waar haalt Onno Hoes deze gruwelijke wijsheid vandaan ?
Heeft de hij soms als psychiater in een kliniek voor manische depressiviteit gewerkt en
in de praktijk onderzoek gedaan naar oorzaken van suïcides onder mensen die aan
MDS (manisch-depressieve stoornis) lijden ?
Hij maakt het vervolgens nog erger door te concluderen:
‘Dan gebeurt het vroeg of laat. Was het niet vorige week gebeurt dan misschien
over een jaar’
Met andere woorden:
Heb je deze ziekte onder je hersenspan dan ben je in feite ten dode opgeschreven !
Mijnheer Hoes wat een gevaarlijke onzin ! Gevaarlijk en gemakzuchtig, mijnheer Onno.
Ik daag u bij deze uit met echte deskundigen en ervaringdeskundigen in gesprek te gaan,
als het u ernst is met uw betrokkenheid en verwerking in uw familie .
Ga met mensen in gesprek die vele jaren van hun leven hieraan hebben gewijd en
hebben gestreden en …nog steeds leven.
Mensen die van suicide hebben afgezien en nu zelfbewuster dan ooit leven. Omdat zij met strijd, eigen inzicht en met hulp van (ervaring)deskundigen deze geestelijke “kanker” hebben weten te overwinnen !
Het zijn juist dit soort fundamenteel verkeerd gekozen woorden, mijnheer Hoes, van publieke figuren en opiniemakers zoals u die mensen als Antonie Kamerling de laatste moed ontnemen. De moed om “het licht aan het eind van de tunnel” nog te willen zoeken.
Als zelfs je eigen omgeving – met alle liefdevolle bedoelingen van dien- het niet meer ziet zitten, het niet meer aankan – werkt dit als een extra zware last (mijn ervaring) waardoor de manisch depressieve zich steeds schuldiger en waardelozer voelt en waardoor hij steeds meer aan zelfdoding als enige resterende uitweg denkt … ‘omdat hij dit het zijn geliefden
en zichzelf niet langer wilt aandoen’.
Na het lezen van dit interview, andere artikelen en het zien van TV uitzendingen, waarin familie en vrienden van Kamerling in alle toonsoorten zeggen het “doodzonde” te
vinden van deze zeer getalenteerde man, spreken zij tegelijk hun machteloosheid uit
over ‘aankunnen‘ van manische depressie en de suïcidale neigingen die
daaraan vaak verbonden zijn. Dat maakt mij extra triest en opstandig.
Dat vind ik pas echt ‘doodzonde’. Dat deze kansrijke omgeving met deze zeer kansrijke
man geen aansluiting meer heeft gevonden. Ook niet bij lotgenoten of ervaringdeskundigen.
Niets is in mijn ervaring meer bevrijdend en “levensreddend” dan het delen van de hel met lotgenoten. Lotgenoten die je zonder veel woorden begrijpen, gewoon omdat zij het zelf hebben meegemaakt en …hebben overleefd.
Inderdaad ‘doodzonde’ dat deze prachtige jonge man met zijn liefdevolle omgeving en interessante leven niet meer de weg heeft gevonden naar een vereniging als de VMDB.
Dat had mijns inziens zijn uitzichtloze eenzaamheid en angst voor terugval kunnen
doorbreken, relativeren en ook zijn leven kunnen redden.
Meer zelfs: hij had als mens en kunstenaar met deze ervaring nog vele ongekende diepten
en hoogtepunten kunnen bereiken !
Ik eindig dan ook met de hartenkreet in richting van alle (manisch en chronisch)
depressieve en angstige mensen en hun familie :
BEN JE DEPRSSIEF OF KEN JE IEMAND DIE DAARONDER LEIDT?
ZOEK DAN alsjeblieft CONTACT MET LOTGENOTEN EN ERVARINGDESKUNDIGEN.
ZIJ HEBBEN DE HEL ZELF MEEGEMAAKT EN OVERLEEFD.
MAAK ER ALSJEBLIEFT GEBRUIK VAN.
LOTGENOTEN PROBEREN JE NIET TE ‘REDDEN’, MAAR BEGRIJPEN
JE DEPRESSIE…GEWOON !
Werner Reinhardt
Psychosociaal therapeut en oprichter van
Stichting Psychosociale Klankbroden ZHZ
hw.reinhardt@gmail.com
Contact VMDB:
Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen
Kaap Hoorndreef 56-C, 3563 AV Utrecht
• tel: 030-2803030 (elke werkdag van 10:00 – 14:00 uur)
• fax: 030-2802880
• e-mail: bureau@vmdb.nl
• of via dit vragenformulier
U kunt voor een persoonlijk gesprek met een ervaringsdeskundige vrijwilliger bellen met onze lotgenotenlijn 0900 – 5 123 456 elke dag van 9:00 tot 21:00 uur, € 0,10 per minuut
www.vmdb.nl
Reacties op ingezonden brief:
Werner,
Ik ben het erg eens met die brief.
Ik erger me ook aan uitspraken alsof je van sommige dingen (trauma’s) nooit kan genezen.
Als je daar dan in gaat geloven dan wordt het inderdaad een selffulfilling-prophecy.
Groeten,
Bert
Werner
Goed van jou dat je zo gereageerd hebt.
Er zijn ook een aantal klachten telefonisch bij mij binnen gekomen, en had al contact opgenomen in Utrecht
De mensen worden er bang van angstig en raken in paniek, 1 man wilde direct stoppen met zijn pillen en was van plan om niet meer zijn bed uit te komen.
Er is dus heel wat los gekomen bij de mensen thuis, wel een flinke taak om die personen rustig te krijgen.
Vooral als je zelf van niets weet.
Helaas heb ik het zelf niet gelezen,heb geen krant aan huis,en ik kan het ook niet vinden via de site
Heb jij dat artikel nog en zou je dat willen door mailen aan mij a.u.b.
Groet Jeannette
Werner,
Petje af voor je reacie!
Groet,
Arie
